... 울지마 ♫
posted on 02 Dec 2011 14:40 by bongbonglollipopอืม... ช่วงนี้หันไปเขียนไดอารี่บ่อยขึ้น
ความรู้สึกที่ถูกเก็บไว้นานก็ถูกเอาไปบรรจุในไดอารี่ไปด้วย
ที่เขียนก็เพราะอยากให้ความรู้สึกพวกนั้นบรรเทาลงไปบ้าง
แต่ก็ไม่ได้ผลแฮะ ยิ่งเขียนมากเท่าไร
ความรู้สึกพวกนั้นก็ยิ่งฝังลึกลงไปในจิตใจของเรามากขึ้น
มาก... จนคิดเล่นๆว่าจะมีสักวันไหมนะที่มันจะหายไป
จริงๆก็หวังให้มันหายไปพร้อมกับเวลาที่ไม่เคยหยุดเดิน
แต่ก็พอจะรู้ตัวนะ ว่าความรู้สึกนี้มันไม่ได้หายไปง่ายๆ :)
จะว่าไป... เราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตอนนี้รู้สึกยังไงอยู่
กับคนๆนึงที่เคยคุยกันทุกวัน กลับกลายเป็นคนแปลกหน้า
ไม่รู้เลยว่าเขาจะคิดแบบนี้หรือเปล่า จะรู้สึกเหมือนเราหรือเปล่า
เขาจะรู้สึกไหม ว่าเริ่มมี "ช่องว่างระหว่างเรา" เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
หรือเขาไม่รู้สึกอะไรเลย? เฮ้อ...
เคยคิดในแง่ดีว่า "เรา" ยังคงเหมือนเดิม เพียงแต่เราคิดมากไปเอง
แต่ก็คิดแบบนั้นไปตลอดไม่ได้เลย ไม่ได้จริงๆ
เขายังคุยกับเพื่อนของเขา ยังคุยกับเพื่อนของเรา กับใครหลายๆคน
แต่ "เรา" ไม่ได้คุยกัน... สักคำเดียว...
ไม่รู้ว่าเขาจะคิดแบบเราหรือเปล่า ที่รอให้อีกฝ่ายเป็นคนเริ่มบทสนทนา
แต่คงไม่หรอกมั้ง เพราะเขายังเริ่มคุยกับเพื่อนได้เลยนี่
เจ็บเหมือนกัน รู้สึกเหมือนโดนเมินยังไงบอกไม่ถูก :)
เห็นเขาคุยกับใครๆ โดยที่ข้ามผ่านเราไป เจ็บจริงๆนะ
เพื่อนของเขาและเพื่อนของเราก็ไม่ได้รู้หรอก ว่าเรารู้สึกยังไง
แม้แต่เขาเองยังไม่รู้เลยล่ะมั้ง...
อยากคุยกันตรงๆบ้างเหมือนกัน แต่ก็กลัว
ไม่ได้กลัวว่า "เรา" จะเปลี่ยนไปหรอก
เพราะมันก็เปลี่ยนไปตั้งแต่ที่ "เรา" ไม่เหมือนเดิมแล้วนี่นา
จะว่าไปเราก็ไม่ได้ว่าอะไรเขาหรอก เพียงแต่น้อยใจมั้ง
ก็อย่างที่บอก เหมือนเขาไม่สนใจ ไม่ใส่ใจ ไม่อะไรเลย
ทั้งๆที่ผ่านมาก็ดีมาตลอด :(
เอาเถอะ... เดี๋ยวมันก็จะผ่านไป
พอเปิดเทอมคงไม่มีเวลามานั่งคิดเรื่องพวกนี้หรอก เนอะ...
:)
cried for a long time
ฉันร้องไห้มานานเหลือเกิน - น้ำตาของฉันหยดลง
ฉันตะโกนเรียกชื่อของคุณ - เพื่อให้คุณได้ยินฉัน
ฉันขอร้องให้คุณกลับมา เพราะฉันทรมานเหลือเกิน
ฉันร้องไห้ทุกวัน และฉันไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร
ฉันหวังว่านี่ไม่ใช่การจากลา พูดอะไรกับฉันหน่อยเถอะ
มันจบลงไม่ได้หรอก ช่วงเวลาที่เราได้รักกัน
ฉันหวังว่านี่ไม่ใช่การจากลา ให้โอกาสฉันอีกครั้งนะ
มันจบลงไม่ได้หรอก ฉันให้คุณเดินจากไปไม่ได้จริงๆ
